1 haftada ancak kendime gelebildim. Türkiye tatilleri hep böyle yorucu oluyor. Tatilden sonra, dinlenmek için, öteki bir tatile ihtiyacınız oluyor. Bir de yeni yeni duygular ediniyorum bugünlerde, 31 Temmuz sonrası, kafam karışık. Ölüm gibi bir şey oldu ve herkes öldü demek geliyor içimden. Bebekler yine en büyük destekçim, bu dünyada iki meslek güzel zaten: biri bebek öğretmeni olmak, diğeri ise Panda.

LeAnne yine 2 gün izni yazdı, yarın, kuzeye gidebileceğiz böylelikle. Pictured Rocks denen bir doğal parka. Dün ofise çağırdı beni, Sophie seni mutlu ol diye evine tatile gönderdik, sen yine üzgünsün, anlat bana ne oluyor, patronun olduğum için değil, sana değer verdiğim için, dedi. Benimle ilgili her şeyi biliyorsun, boşandım işte, ona üzgünüm biraz, dedim. Senin gibiler evlenmez aslında, hep çocuk kalır, zaten bu yüzden seviyoruz seni ama benden yakında zamanda bir tatil daha istersen, bozuşuruz, dedi. Güldü ama. Gülmese sıkıntı büyüktü.

Ne derler bilirsiniz, Ayı ile dansa kalkarsanız, dansı ayı bitirir.

Ne gerek vardı evlendiniz, arkadaşça da yaşayabilir, aile kavramının sizi yaralamasına izin vermezdiniz, dedi. Neden olacak, rahat battı, dedim. Seviyorum ben LeAnne’i. Çok güldürüyor beni, gerçekten aile gibi hissettiriyor bu sefer çalıştığım kreş. Aile şirketi aslında zaten.

Yarın son tatilime gidiyorum. Noel’e kadar hiçbir şeyim olmayacak. Noel’de Almanya’ya gideceğiz ama ben Kosta Rika’ya gitmek istiyorum. Bizim çok mutsuz kışlarımız var. Azıcık bir teselli sıcak bir yer olsun. Maviye her zaman ihtiyacım var benim.

Sophie