Sahilde yürüdüm. Hala yaz Michigan. Sanırım kusacağım ama aldığım içecekleri ziyan etmek istemiyorum.

Yaşadığım yer kötü değil benim, sıkıcı da değil aslında. Sadece yatağımdan ayrılamıyorum ve o kadar uykum oluyor ki. Michigan, en azından Zonguldak’tan daha güzel. Ya ömrümü ailemin yanına geçirseydim…

İçmek bana iyi gelmiyor, her kadehte daha çok üzülüyorum. O mailin her kelimesini gerçek çıkardı 31 Temmuz 2026. Buna nasıl üzüleceğimi hesaplayamamışım meğer. Ben onu bir daha affetmem. Sevgili demem. Sevdiğim demem. Hem derdim her dermanım demem. Demem hiçbir şey.

Evden çıkmak iyi oldu. Hafta içi zaten tüm gün işteyim, haftasonu da bir şey yapmayınca, bir süre sonra tükenmişlik sendromu başlıyor. Hem Pazar günü aile yemeği yememe, kiliseye gitmeye gerek kalmadı boşanınca. Aslında saat 12’de asistanım gelene kadar çalışıyorum çoğu gün. Nazar değmesin iyi, çalışkan birini buldular. Harika asist yapıyor. İşimi seviyorum zaten. Bazen; dünyanın başka bir yerinde, gönüllü olarak çocuklarla çalışabilirim diyorum. Mutlaka gitmem gerek. Tüm ömür aynı yerde geçmemeli…

Sophie