Yaz boyunca, kreşten haber aldım. Özellikle Henry’nin annesi, bana sürekli fotoğraflarını yolladı bu küçük adamın.

Bu gece ABD’ye dönüyorum ama çok mutsuz değilim o yüzden. Sevildiğim, bana değer verilen bir yere gidiyorum. Teams grubunda hep beni konuşuyorlar. Neşemiz geri dönüyor, bizi kahkahaya boğacak diyorlar. Buradaki melankolik hayatımın aksine, sanki insanlara, pozitif enerji olarak inmiş gibiyimdir. Tabiki düşmanlarım da var, hep oldu, özellikle insanlar beni severken, 1-2 kişi hep oldu bana gıcık olan. Hiçbir şekilde umrumda değil. Yeter ki kavga çıkarmasınlar.

Tatil henüz bitmiş değil aslında. Marshall ile kuzeye gideceğiz, birkaç gün orada kalırız. Doğada gezip dolaşmak istiyoruz, bir de drone kullanmak. Evimi de, bir seyahat sonrası, yerleştirmeyi düşünüyorum. Bu benim için bir ilk. Her zaman valiz 1-2 ay, ortada durur.

Temiz bir başlangıç. Bu olacak şimdi. Bazı duyguları ve üzüntüleri, Türkiye’de bırakmaya karar verdim. Artık varsa yoksa, annemin mutluluğu ve benim iyi olmam. Kadının stres yapmaması lazım. Birden çok hastalandı. Kolay değil benim annem olmak. Onun için, hikayemin başından beri, zor bir çocuktum. Gerçi hala çocuğum. Buna da üzülüyor mudur acaba?

Bugün son kez Beach’e gideceğiz. Akşam vakti daha güzel olduğu için, geç gideceğiz.

Ne olursa olsun, güzel bir yazdı.

Zaten evrende istediğim hemen hemen her şeye sahip olup, bir de ona kavuşamazdım. Bu kadar şanslı olmam, mümkün değildi. Mutlaka bir yerde toslayacaktım.

Sophie