Sevgim, gelmeyi gerektiriyordu, geldim. Genel kanılar üzerinden yaşayan biri hiç olmadım, benim sevgim böyleydi, bir kahve içmeye bile, ülkeler değiştirir, ona gelirdim.

Geldim. Şuan kaldığım oda, 200 yıllıkmış. Çok farklı bir tecrübe. Bize de çok farklı bir ev sahipliği yapıyor.

Uykumu alamadım, sanırım yine geri yatacağım. Dün gece, heyecandan uyuyamadım sanırım. Bir de Sleeping Pods sırası saat 3’te geldi. Yolculukta sadece, kalkış anında dalmışım. Yanımdaki kadın, Chicago’dandı, onunla baya sohbet ettik. Amerikan pasaportu ile sıkıntısız giriş çıkış yapabiliyormuş. Boşuna korkmuşum meğer. Burası, herkesin yaşamak isteyeceği bir yer. Tehlike her yerde var.

Bir zamanla ABD’ye gitmek isterdim, şimdi ise Avrupa’ya geri dönmek. Hayat ne garip, biz insanlar hiç memnun olmuyoruz yerimizden.

Gece olunca, hep beraber bal kabağına dönüşmeyiz umarım.

Hala ümidim var.

Sophie