Herkes beni bu yaz Pera’ya benzetiyor. Annem de sarmanlara baka baka sarmana benzedin diyor. Sarmanım zaten rüyalarımda. O da panda mı acaba? Tembel değildir, çok oyuncu da değildir aslında.

Oyuncak Krallık’ta çok güzel anılar oluştu dün gece. Geçmişimize gidip, bizi izledik. Bu anı unutacak mısın ki dedi, Panda, öyle güzeliz ki…

Hayatımın yarısısın, tüm gençliğim seninle geçtiği için, öyle mutluyum ki Panda, benim de gidesim yok ama ne kadar kırılırım, onu hesap edemiyorum, sen olsan kırılmaz mısın diye sordum. Ben hergün kırılıyorum, bana söz vermiştin, ABD’ye gitmeyeceğim demiştin, playstation almıştın, çok mutluydun, seni ilk defa kendinde görmüştüm, bak şu ana, dedi.

2014. Hayatımın en güzel yıllarından biriydi. En çok sevindiğim şey ise, onun yıldız gibi hayatımda parlamasıydı. Bir insan daha ne isterdi. O yüzden kendimde olmak zorunda kaldım. Kendime getirdi beni. Sonra yoldan çıkmış olsam da, o zamanlar ne başarmıştı.

Yeniden yapalım, hala genciz, yeniden yapalım.

Tüm kalelerim yıkılır.

Ben yeniden yaparım.

Sophie