Dün ne kadar iyiyse, bugün o kadar dökülüyorum. Rüyalar ve onların gerçek hayatta olmayan karşılığı, küstürüyor. Keşke bloğumun ilk zamanları gibi olsa her şey. Bilmeden, duymadan, görmeden…

Benim , Türkiye’de veya başka bir ülkede, 1 hafta kendi kendime kalmam lazım, yoksa ben delirir, ABD’ye döndüğümde çalışamam. Çok yorucu bir ailem var. Bittim artık. 1 haftada tükendim. Türkiye, bundan bile beter olacak kız kardeşim de eklenince. Eşim de bizimle geliyor 1-2 haftalığına. Benim kendimi dinlemem, yalnız kalmam lazım. Zaten kreşte yoğun bir tempodan çıktım, bu kadar kalabalık ve aktivite, zor geliyor. Anneme dedim, istersen bir ömür konuşma, ben gideceğim bir yere.

Frankenmuth’a geldik ama bir an önce dönmek, yatağa girmek istiyorum. Oyuncak mağazasından bile alışveriş yapmadım. Öyle boşvermiş durumdayım. Süslemişler burayı. Çok güzel her şey aslında ama yorgun çekilmiyor.

Bahçemde bile uyuyabilirim. O kadar ölmüş durumdayım…

Sophie