Her şey çok fazla iyi gidiyordu zaten. Belliydi bir yerden bir şey çıkacağı. Eşim, boşanmak istemiyor. Son anda vazgeçti, günü bile almıştık, şimdi araya yaz giriyor ama kararım kati. Ben istemiyorum artık burada yaşamak. Her şeyinden bıktım. Eninde sonunda bu olacak. Ben tanıyamamışım meğer eşimi. Dün yaptıklarını asla unutmayacağım.

Bugün toplantım vardı, kreş yoktu ama ofise gidecektim, uyuyakalmışım, gidemedim. Öğlen de uyumuşum. Bitmiş haldeyim. Korkunç bir doğum günü geçirdim. Hastanede bitti. Maviliklerle doldurmazsam içimi, hep dünkü kadar kötü hissedeceğim. Tatile 4 gün. Cuma günü, 1 gün daha çalışma olacak, bebeklerimi son kez göreceğim, umarım annesi Henry’i de getirir, bu bebeğe sarıldım kış boyunca. Benim onda, onun bende emeği büyük.

Rüyamda Panda ile beraberdim hep. Gökyüzü ile oynuyorduk beraber, bir mavi oluyordu, bir yeşil, sonra kırmızıya dönüyordu. Ailene, evine dönmeni istiyorum, Türkiye’de de güzel bir hayatın var, nedir o sıkıcı şehirde kaldığın ve sürekli hasta olduğun, mutsuzsun işte, ne uzatıyorsun, diyordu. Ailemle yaşamaktan korkuyorum, bir de boşanmış kadın olarak, yaşadıkları şehre dönmekten. Foça sadece 6 aylık kalınabilecek bir yer, yoksa çoktan dönmüştüm zaten, diyorum, hem sen de yoksun Türkiye’de. Daralırım ben o ülkede sensiz, her yerinde hatıramız var, seni düşünmediğim yeri yok şehirlerin.

Öyle gerçekten. Özellikle Ankara’yı hatırladığımda kahroluyorum. Keşke her şey, o zamanlar gibi olsa yine. Tombik yüzünü çok özledim. Her şeyini özledim. Benim hayatım böyle sonlanmamalı. Onu mutlaka bir kez daha olsun görmeliyim.

Sophie