LeAnne çok komik biri, biz Shutdown beklerken, işe gelene ve Ağustos sonuna kadar ayrılmayana $750 vermeye karar vermiş yönetim kurulu ile. Yarın işe kimse gelmez artık. Gerçekten en azından 1 hafta kapanmaya ve yeni öğretmenleri işe almaya ihtiyacımız vardı. Yarın yine zor bir gün olacak. Odama alabildiğimce, diğer büyük sınıflardan çocuk almaya çalışıyorum ama öyle stresli oluyor ki, bir yanda emekleyen ve emeklemeyen 2 bebeğim, diğer yanda koşan çocuklar, sürekli düşmeleri ve ağlama sesleri. Küçük bebeklerin canını da yakıyorlar. 1 yaş üstü için uygun değil benim sınıfım.

Bu da tatlı patates diye seslendiğim eleman. Bunu sallıyorlar sürekli. Ağlıyor bu da. Korkuyor çünkü.

Bugün tatsız birgün oldu. Yatağımdan çıkasım gelmiyor. Şehir üzülünce, hiçbir şey yapasım gelmedi. Hem özlüyorsun hem de endişeleniyorsun. Bu iki farklı duygu, aynı anda, seni çıldıracak hale getiriyor. Sabah kalbim hızlandı. Yine Ativan aldım. Annem duysa, öldürür beni. Hemşireme yalvardım, zaten gidecek o da bu hafta, kendi kendime kalıp, panik ataklarımla ve bradikardilerimle kendim savaşacağım. Bir şey olursa, acilde alacağım soluğu. Evde artık ilaç ve sağlık görevlisi olmayacak.

Değişikliklerden hoşlanmıyorum aslında. Ayakkabımlarımı bile, eskiyince, aynısından alıyorum. Adjustment Disorder’ında sağlam hastasıyım.

Ayakkabılarımı mesela, bugün emekli edip, yine aynılarını giyeceğim.

Keşke şu evin dağınıklığını da toparlayabilsek. Sanki başaramayacağız gibi geliyor. Gözümüzde mi çok büyüttük acaba. Ev büyük, biz yaşlandık sanırım. Bir de habire alınan eşyalar ve kıyafetler, artık çok sorun olmaya başladı. Çok şey atmamız lazım. Oyuncak odası bile doldu. Biraz oyuncak atmam gerekecek.

Mutsuz ya bu Pazar. Huzursuz.

Üzmesinle şu şehri, Panda olan derdim zaten bana yetiyor.

Sophie