Dün paskalya güneşliydi ama bugün yerini tekrar yağmurlara bıraktı. Ağladım bugün. Tuhaf bir gündü, aslında gülünecek çok şey vardı ama ben o moda bir türlü giremiyorum. Yasım var sanki, kötü bir şey oldu sanki. Winnie ile kutladım Paskalya’yı. Eğer bir kutlama varsa bir yerde, Winnie eğlenmek için en iyisidir. Yanlız çok güçlendi, oynaşırken dayak yiyorum…

Bu haftaki rüyalar farklıydı. Rüzgardan kaçıp, kasırgalara vuruyordum sanki. Rüyada bilincim yerindeydi aynı zamanda rüyadaki olaylar da hastanedeki yatağımının etrafında yaşanıyordu. Bir büyücü gibi kontrol edebiliyordum etrafı. Kreşte RSV kapmışım bebeklerden, bağışıklık sistemimi çok salladı. Kaç gündür hastanede yatıyorum, bugün Paskalya Bayramı, diye yollandık, Paskalya bayramı herkese kutlu olsun. Anlamı gibi diriliş getirsin hayatımıza.İhtiyacımız var….

İyi olacağım. En başta bunu yazayım. Sonra bugünleri yazayım. Mood stabilizator’ım çok düşük dozda. Sabah güneşliyim gülüyorum, öğlen yağmurluyum ağlıyorum, sonra ölesim kendime kıyasım geliyor. Sonra yine güneş açıyor. Şey gibi, Spotify dinlerken, her şarkıda mod değişir ya, öyleyim. Doktorum yavaşça arttırıyor ama ben, bugünlerde yaşanan şeylerden dolayı, delirmenin eşiğindeyim. Tüm hafta çalıştığım yetmezmiş gibi,…

Dayan Sophie dayan. Şurada Haziran sonuna ne kaldı. 1 ay tatil yapacağım sonrasında. Annemler de ilk New York’a gelmeye karar verdi. Sonra geçeceğiz Michigan’a. Eğlenceli bir yaz olacak. Biraz da Michigan’da zaman geçirip, İzmir’e akacağız. Dün çok üzüldüm. Çok ama çok. Hem haklarım çiğnendi, hem de aramama izin verilmedi. Potansiyel tehlikeymişim. Hayatım boyunca, dalından gül…

Hastayken, nasıl kreşte çalıştığım sorgulanabilir. Ben, kendimi yazdırıyorum kreşe. Sınıfın listesindeki ilk kişi benim. Tüm gün, 4 bebekle bir odada kapalıyım. Oyuncaklar, dinlendirici müzikler ve en önemlisi canlı oyuncaklar saydığım, beraber oynadığım bebekler. Evden daha rahat bir ortam kreş. Lakin bugün işler yolunda gitmedi. Kalbim ağrıyıp, soğuk terler atınca, soluğu hastanede aldım. Kalbimdeki çarpıntıyı durduramıyordum….

Rüyamda kapatıldığım, cezalandırıldığım kuleler bile kırmızı olsa, hala aşığımdır. Zor günler geçiriyor Panda, şehrini üzüyorlar. Bense, Amerika’daki şımarık ve gerizekalı hayatımı geçirmekle meşgulüm. Bir de bundan şikayet ediyorum. Bir de akıl sağlığım yeride değil. Ah ya, ne güzel bırakmıştım ilaçları. Şimdi almazsam, en sevdiğimi daraltacağım ona yazarak, onu zor duruma sokacağım. Kalkıp yanına gitmeye kalkacağım….

Bipolar ve Borderline. Bipoların ruh hali sezonluk değişir, Borderline’ın ise saatler içinde. Benim dakikalar içinde bile değişiyor. 5 gününce annemin doğum günüydü. Ona dünyada en zoru benim olmak, dedim. Kafamda ise komik bir şey daha oluştu o an: Benim Pandam olmak da zor. Dün Aziz Patrick günüydü. Yeşil bira günü olarak da bilirim. Uzun süredir,…

2 gün once, iyileştim, kutlamak için dışarı çıkalım demem ve daha kötü olmam. Hafta sonu, alt kata bile inemedim, yatağımdan çıkamadım. Sürekli kustum, bir yerden sonra, midemde bir şey olmamasına rağmen hala kasılarak kusmaya çalıştım. Şimdi korkudan su bile içemiyorum. Nasıl bu kadar hasta oldum anlamıyorum. Dışarıdan yemek yemek, benim için her zaman iddialıdır ama…

ICU’da bir kere daha anladım ki, hayat kimsenin üzülmemesi gerektiği kadar kısa ve içini sadece sevgi ile dolduracak kadar değerli. Bir ömür, kesinlikle Grand Rapids’te geçmez. Yalnız veya sevdiği ile binmeli insan cruise’lara, yeniden keşfetmeli dünyayı. Başka başka yerlerinde yaşamalı. Savaş olmayan bir yerinde, mutlu olmayı başarmalı. Kitabı yazmaya karar verdim. Bir bahar günü başlayacağım…