İyi olacağım. En başta bunu yazayım. Sonra bugünleri yazayım. Mood stabilizator’ım çok düşük dozda. Sabah güneşliyim gülüyorum, öğlen yağmurluyum ağlıyorum, sonra ölesim kendime kıyasım geliyor. Sonra yine güneş açıyor. Şey gibi, Spotify dinlerken, her şarkıda mod değişir ya, öyleyim. Doktorum yavaşça arttırıyor ama ben, bugünlerde yaşanan şeylerden dolayı, delirmenin eşiğindeyim.

Tüm hafta çalıştığım yetmezmiş gibi, dün akşam bir de eğitim vardı. Eve geldiğim gibi yatağa girdim. Öyle kötü rüyalar gördüm ki, sürekli birilerinden kaçıyordum, yakalansaydım öldürülecektim. Rüyadaki halim de hayattaki gibi.

Şu günler bir geçse, yaz gelse de, maviliklerde yüzsek. Annemin sabah yaptığı yumurtayı bile yiyeceğim ve gece 10’dan önce sızmazsam, uyumayıp o aptal televizyonu izleyeceğim. Bu sene alkol de yok.

Hiç iyi şeyler olmuyor ya. Sevdiğim üzgünken, ben de sevinemiyorum.

Endişemi saklamak çok zor. Normal dediklerimiz, normal değil.

Sophie