Güne genç bir insanın ölümü ile başladım. En sevdiğim arkadaşlarımdan biri olan Faustina’mın, büyük kızı ölmüş. En komik yıllarımı, bu arkadaşım ve kızlarıyla geçirmişimdir. O zamanlar, sürekli kiliseye giderdim, Faustinamla. Beni ona emanet etmişlerdi. Çok aynıydık büyük kızıyla. İkimizin de ilaç ve alkol problemi vardı. Kalp krizi geçirmiş. Bana ibret olsun…

Beraber içtiğimiz bir geceden kare…

Allah rahmet eylesin.

Moralim bozuldu. Her gün daha iyi oluyorum. Doğru dürüst rüya göremez, uyuyamaz oldum. Bir de aklımın içinde, yeni bir fikir var. Ya şizofrensem? Şizofrensem ve bunu bilmiyorsam? Belki de gerçekten yok bu kişi. Dediği gibi rahatsız da oluyor. Bir insan, neden gelmesin ki o kadar seviyorsa?

Rahatsız ediyorsam, gerçekten üzülürüm biliyor musunuz?

Kafamın içinde fırtınalar…

Şu an bir belirsizlik var benimle ilgili. İşi bırakırsam veya kreş kapanırsa, Türkiye’ye gelebilirim bir süreliğine. Zaten istiyordum yıllardır. Ailem de istiyor. Her şey ne güzeldi aslında Türkiye’de yaşarken. 2016 yılında, çok mutluydum…

Sonra hastalandım mı ben?

Sophie