Cuma günleri bizim center’da zaman geçiriyor patronumuz, LeAnne. Aylardır telefonlarınızı kaldırın, telefon yasak kreşte, çantanıza koyun diye bağırıyordu. Sonunda kimse dinlemeyince, kilitli bir kutu alıp gelmiş. Sınıfa girmeden önce, telefonunu teslim ediyorsun direktöre. Kreşte bu kadar ciddi kararlar da alınabiliyor bazen işte. Sevimli. En çok benimkinin benden uzak olduğuna seviniyor çünkü elimden bırakmıyorum. Seviyor beni LeAnne. Geçen hafta, hastanede kaldım, birkaç gün önce de sınıfta düştüm. Sınıfta düşmem özellikle çok tehlikeliydi, bir bebeğin üzerine düşme riskim vardı, dizim çürüdü. Seni balona yerleştirmeliyiz, başka yerde mutlaka yaralanıyorsun, ne zaman görsem başka bir yerin çürük, dedi.

Küstüm ve bu sefer geri dönemiyorum. Her zamanki gibi olur sanmıştım, bir şekilde bizi getirirdim gökyüzünde bi araya, demiştim ama olmadı. Hayaller ölünce, gökyüzü de küstü. Küçük Panda’yı ve bebekleri alıp, kalenin kalbine yattım. Kimse yok zaten ortalarda.

Yaz 1-2 saat sonra yiyeceğimiz akşam yemeği sonrası bitiyor. Nasıl bir yazdı, birkaç ay içinde daha iyi anlayabileceğim. Şu an her şey yeni.

Sophie