Hayalleriniz, dünyanız, içinizdeki umutlarınız, başınıza yıkıldığınızda, çok mutlu biri olamıyorsunuz. Öyle görünseniz bile değilsiniz. Canım yandı. Kalbim beni gözyaşlarına boğdu. Ufacık da olsa bir ümidim vardı, o kocaman oldu o üzülen şehre vardığımda. Bir şekilde, bölünerek çoğaldı. Sonrasında ise hiç beklemediğim kadar üzüldüm. Yazarken kolay geliyor ama hiçbir kelime, anlatamaz şu an, yaşadığım hayal kırıklığını.

O an, bir daha, yaşanmayacak…

Son günlerimde Foça’da beach beach gezip dolaşacağım. Ailemle, annemle güzel vakit geçireceğim. Acımı birkaç gün erteleyeceğim, umarım sonra kendi halime bırakılır, acımı yaşarım. Bugün, yüzmeye gittik. Geleneksel köpük banyosunda dans ettik. Ara ara, annem durgunsun, bir şey mi düşünüyorsun, dedi. Ah bir de derdini paylaşamamak yok mu? Sadece bloğa yazabiliyorum. Burası da olmasa, orta yerimden çatlarım herhalde.

İyi ki varsın, WordPress. Sen de olmasan.

Sophie