Bugün, bir terslik var bende. Dün geceden beri uyuyorum. Sadece sabah kahvaltısına kalktım 10 dakika. 12’de uyandım aslında ama tekrar uyumuşum bir şekilde. İlaçlamış gibiyim kendimi ama yok böyle bir şey. Dünkü yolculuk sarsmış olmalı.

Oyuncak Krallık’ta da uyuyordum. Panda kızıyordu, kucağında uyumama rağmen. Canum Panda. Tek sevdiğim, küsmüştü bana biraz. Kızıyorum Sarman, sen ne zaman uyanacaksın, gün bitti, diyordu. Ne olur biraz daha uyuyayım kucağında, diye yalvardım. Uyudum sonra. Bensiz başaramazsın Sarman, kendimden çok seni düşünüyorum inan dedi gözlerimi yeniden kapatırken.

Biliyorum, hatta o kadar farkındayım ki…

Buraya, yeni bir başlangıç yapmaya geldim. 2009 yılındaki gibi, bir başlangıç olsun, istedim. Yeni bir yol. Eskisini hatırlayan ve yeniden tanıyan. O zamanki, yolu takip ettim. 2009 yılında bu zamanlar, Romanya’dayken, Macaristan’a gitmiştim. Bir de öncesinde Türkiye var, Panda’yı da ziyaret etmiştim. Umarım çıktığım bu yolda, onu yeniden bulacağım. Şu ana kadar, harika bir gezi oldu. Eğer olumsuz bir şey olursa da, bu ruhu korurum umarım. Michigan’a geri dönen Josh ve Jase gibi, ben de Romanya’ya benzer duygular hissediyorum. Her şeyini abartasım, geliyor. Birazdan dışarı çıkacağım umarım.

Hala uzanasım var. En iyisi ben bir soğuk duş alayım.

Sophie