Bugün yine, balıklar gibi yüzdü Çocuk Kalpli Sophie. Huzurlu, sessiz sakin bir koyda, denizin tadını çıkardı. Bodrum veya Çeşme’de herhangi bir Beach’i aratmayacak güzellikle bir yer Mark Warner. Maldivler’den hafif esintiler var. Çok sevdim. Daha önce nasıl keşfedememişim burayı, gerçekten şaşırıyorum kendime.

“Seninle bir ömür geçirsem, yine de sana doyamazdım…“

Böyle diyordum dün gece rüyamda. Onunla 1 dakikaya bile razıydım, böyle diyince, kızdı Panda, sonra bir ömür geçirsek bile, ona doyamayacağımı söyledim. Bu biraz, özlemimin, ondan haber alamayışımın, ne kadar şiddetli olduğunu anlatıyordu. 1 dakikaya bile razı olmak. Onu bile geçtim, yolda yürürken yanımdan geçse, ona bile razıydım. Zaten onu üzmek, bu dünyada en korktuğum şeylerden biriydi.

Küçük Panda ise, yolculuklara attı kendini. Oyuncak Krallığın büyük vadilerinde kaybolmuştu. Onu artık bulmakta zorlanıyordum. Panda’ya git kendini buraya getir, dedim. Olmaz, seninle kalenin kalbinde uyumak istiyor, bırak kaybolsun dedi, gülerek. Ona ihtiyacım olabilir ama, dedim. Ben hiçbir yere gitmeyeceğim, diye kızdı.

Hep kızıyor bu ara zaten.

Gülünce ortaya çıkan, dünyanın en güzel gamzelerini, çok özledik…

Sophie