Ben, her an o şehirden haber alamam. Twitter’a düşmesi lazım ki dün düşmemiş, ne yapabilirim. Ayrıca, cefasını ben çekiyorum, sefasını başkaları yaşıyor. 11 yıldır, dönüşünü bekliyorum, döndüğün yok. Eğer yarınlar olmayacaksa, beni neden sıkıştırıyorsun, ödümü patlatıyorsun. Ne gerek var. Ben rüyalarımı deftere de yazarım. Yazacağım da.
Benim de birine ihtiyacım var. Kalp seçimi değil, ihtiyaç. Kalbimin seçtiği beni istemiyorsa, ben ne yapabilirim. Yıllardır bizi arada tutan, kavuşmak hayaliydi.
Zor günler geçiriyorum. Parayla pulla rahatlamıyor insan. Boşanma süreci çok iğrençti. Dün sözler verildi ama daha önce de çok verilmişti. İçimde sadece sigorta için boşandığımıza dair, her şeyin aynı devam edeceğini söyleyen bir his var. Oturduğumuz ev benim olursa, şutlarım eşimi evden, bu sefer bu hakkım var sadece.
Yoksa kocaman mutsuzluklar beni bekliyor.
Ben kimsenin sevgilisi olamam, düşüp bayılıyorum iş ciddileştiğinde zaten.
Kalbim de hasta. Dün Osimhen’in golü olmasa, 10 tane Ativan’la öldürmüştüm kendimi.
Yeter artık.
Ben bitirmek istiyorum. Böyle saçmalık olmaz.
Çocuk Kalpli 