İyi olacağım. En başta bunu yazayım. Sonra bugünleri yazayım. Mood stabilizator’ım çok düşük dozda. Sabah güneşliyim gülüyorum, öğlen yağmurluyum ağlıyorum, sonra ölesim kendime kıyasım geliyor. Sonra yine güneş açıyor. Şey gibi, Spotify dinlerken, habire mod değişir ya, öyleyim. Doktorum yavaşça arttırıyor ama ben, bugünlerde yaşanan şeylerden dolayı, delirmenin eşiğindeyim.

Tüm hafta çalıştığım yetmezmiş gibi, dün akşam bir de eğitim vardı. Eve geldiğim gibi yatağa girdim. Öyle kötü rüyalar gördüm ki, sürekli birilerinden kaçıyordum, yakalansaydım öldürülecektim. Ruh halim de hayattaki gibi.

Şu günler bir geçse, yaz gelse de, maviliklerde yüzsek. Annemin sabah yaptığı yumurtayı bile yiyeceğin ve gece 10’dan önce sızmazsam, uyumayıp o aptal televizyonu izleyeceğim. Bu sene alkol de yok.

Hiç iyi şeyler olmuyor ya. Sevdiğim üzgünken, bende sevinemiyorum.

Endişemi saklamak çok zor. Normal dediklerimiz, normal değil.

Sophie