2 gün once, iyileştim, kutlamak için dışarı çıkalım demem ve daha kötü olmam. Hafta sonu, alt kata bile inemedim, yatağımdan çıkamadım. Sürekli kustum, bir yerden sonra, midemde bir şey olmamasına rağmen hala kasılarak kusmaya çalıştım. Şimdi korkudan su bile içemiyorum. Nasıl bu kadar hasta oldum anlamıyorum. Dışarıdan yemek yemek, benim için her zaman iddialıdır ama bu her zaman gittiğim yerlerde pek olmaz. Çok zorlandım. Bir an önce sağlığıma, tamamıyla kavuşmak istiyorum artık. Burnumun akmasına bile tahammülüm yok. Hiç dinlenemeden, tüm hafta çalışacağım. Sınıfımda 4 bebek var, artık hepsi de emekliyor, yatakların altından çekerek alıyorum elemanları. Her yere ulaşıyorlar, özellikle de bu:

Henry.

Rüyamda, kucağında resmen baygındım Panda’nın. Gözlerimi dahi açamıyordum, Sarman kendine gel dediğinde, gözümü açarsam, kusmaktan korkuyorum, diyordum. Gerçek hayat ve rüya birbirine girmişti. Kabus gibiydi aslında. Bir ara, gerçek hayattaki odamdaydı ve eşimi içeri almıyordu, bir işe yaradığı yok, girmesin içeri diyordu.

Daha iyiyim ama alerjik reaksiyon gösteriyorum. Belki hala giderim hastaneye. Ellerimin ve ayaklarımın içi kaşınıyor. Yoğun bakımdan sonra, böyle bir şey oldu. Keşke ICU’dan sonra, birkaç gün de normal ünitede kalsaydım. Çok güçlü değilmişim.

Umarım yarın Henry ile baş edecek gücüm olur.

Sophie