Küslükler yok bugün. Noel arifesinde olmaz. Yorgun ama huzurluyum. Uzun zaman olmuştu küçük yolculuklara atmayalı kendimi…

Pazar gününden beri yorgunum. O gün, Michigan’da en çok sevdiğim yere yolculuk yaptım. Frankenmuth. Her zamanki gibi, Noel’de çıldırmıştı küçük kasaba. Gider gitmez, geleneksel Noel yemeğimizi yedik Zehnder Restoranında. Burada $100’a nerdeyse kasabayı yersiniz. Sürekli yemek gelir masaya.

Mideniz şiştikten sonra, mutlaka yürümek gerekir, bu sırada da ışıkların tadını çıkarırsınız. Çok romantik ve sevimlidir.

Önünüzden, sürekli at arabaları geçer, her yerin önünde fotoğraf çektirmek istersiniz, bir de hafta sonu giderseniz, çocuk sesleri gelir her yerden…

Güzel bir Pazar akşamıydı. Kendime yeni bir oyuncak ve direktörüme, hediyeler aldım. İşe başladığımdan beri, aralıksız sevilip, şımartılıyorum. Hepimizin annesi gibi. Her gün, bildiğin kahvaltı ve öğle yemeği hazırlıyor. Dün de Noel yemeği hazırlamıştı.

Bugün ise, kısa bir gün için Şikago’ya gittim. Noel Arifesinde çok zevkli olacağını biliyordum. Burada bir işim vardı, onu bilerek bugüne sakladım. Sonra, kendime Noel hediyesi olarak, tahta duvar saati almak istiyordum. Şikago’da küçük de olsa, bir Noel pazarı kurulur. Oraya yürüdüm bulmak için. Aradığım şey, beni bekliyordu:

Yarın, saat 3.05’te kendim için çalıştıracağım.

Aşırı kabalıktı. Her yer insan doluydu. O kadar çok kişi ile fiziksel temasta bulundum ki, bir ara vazgeçecektim saati aramaktan. Fenalık geldi bir yerde.

Çok soğuktu. Ben de ince giyinmiştim. Bir de dün aşılarımı oldum, biraz yorgundum da, bu yüzden birkaç fotoğraf çekip, geri dönüş yoluna koyuldum.

Mutlu etti Noel öncesi bu küçük geziler. Çok yoruldum ama değdi. Herkese Mutlu Noeller dileyip, sevdiğime bir kere daha, onu çok sevdiğimi yazmak istiyorum.

Sophie