Son Şükran Gününden bu yana, pek iyi günler geçirmedim, yine de elimde, şükür edebileceğim bir “bugün” var. Mesela ne olursa olsun, bugün gibi olursam, hayatım hala çok iyi demektir. Buna da, sadece bugün değil, her gün şükretmeliyim. Sonunda çalışan, çalışmadığı zamanlarda, sağlık ve psikolojik randevularını kaçırmayan, bugün itibarı ile yeniden spor salonuna yazılan biri oldum yine. Ağrılarım azaldı. Nöbetlerim azaldı. Kalp ritmim düzeldi. Beynim de, hala hematoma var ama çok rahatsız etmiyor beni. Sabah 5’te kalkabiliyorum. Akşamları da erken yatıyorum. Gece overthink olayım bitti.

Şükran Gününü, Noel’in bir parçası olarak görürüm hep. Afiyetle yemek yenilen bir gündür. İş yerinde dün, kutladık aslında, kocaman bir hindi pişirdik mutfakta. Bugün de Winnie ile eşimin ailesinin evinde kutlayacağız. Az yerim umarım.

Yılın ilk karı düştü dün. Beyazı özlemişim. Beyaz da bizi özlemiş sanki. Hemen yapıştı yere…

Oyuncak Krallık’ta, dün gece herkes vardı. O, bebeklerim ve kuşlarım. Kuşlarım da vardı Krallık’ta. Onları seviyordum. Panda, bu nasıl mümkün diye sordum. Onlar da seni özlüyor ondan, buradaki her canlı, seni çok özlüyor, en çok da ben, dedi. Beni özleme, hep yanımda, ol diyerek güldüm. Değil miyim ki dedi kızarak. Bilemedim. Ne kadar yaşarım bilmiyorum ama her zaman peşinde koşacağım. En çok, onun varlığına ve sağlığına şükrediyorum bugün. Sonra kendimin.

Şükrü Günü kutlu olsun.

Sophie