Şekerci Sophie! ve yeni işindeki ilk günü. Her yeri temiz, her şeyi yeni bir yerde çalışmak, o kadar heyecan verici bir duygu ki. Bugün eğitimlerimi tamamladım, çok az da olsa, sınıfıma girdim. Pazartesi’den itibaren 4 bebek ile başlayacağım. Her gün sabah 6’da açıyorum 3’de ayrılıyorum, bu da sabah 5’te kalkmam, demek. Sabah insanıyım zaten, etkilemez…

O değil de, vazgeçilir gibi değil, bu medcezirler. Fırtınam, felaketim, hasretim…Rüyanın etkisi, uyandıktan birkaç saat sonra gider. Öğleden sonraya kalmaz hiçbir duygu. Bazen, tek ihtiyacın olan şey, birinin hiçbir şey demeden sarılmasıdır. Bu an da çok nadirdir, her zaman olmaz.Bununla beraber, her çocuğun, Noel’de en istediği şeyi, dileme hakkı vardır. Kendi oyuncaklarımı ben alıyorum zaten….

Burada, bir durumdan gerçekten nefret ediyorum. Güzel bir şey çıktığında, kuyruk oluşturup, hemen ilk gün bitiriyorlar. Onları anlıyorum da, aralarında 5’er 10’ar alıp, internette satanlar var. Demediğimi birakmamak istiyorum. Internette satıyorlar ama o kadar çok kazıklandım ki, özellikle Instagram üzerinden, bıktım bir yerde. Aldığım ürünler gelmiyor, gelirse de Çin’den geliyor ve 1 ay sürebiliyor ulaşması….

Kadınlar, sürekli alışveriş yapar, pahalı aldığı şeyler için, nerdeyse yüzde 99 indirim vardı, derler. Bense, aynı bahanelerle oyuncak alıyorum. Her yıl mutlaka bir tane Lemax Village alırım. Bu yılkinde oyuncak ayı da var. Diyorum ya tadını ayrı çıkaracağım diye. Başladım bile eğlenmeye. Daha açıp ışıklandırmadım. Cuma gününe kadar, tüm süslerle birlikte, bunu da kullanmayı düşünüyorum….

Bu yıl, Noel’e, her yıldan daha fazla anlam yüklüyorum. Güzel şeylerin olmasına ihtiyacım var. Çok kötü bir yıl geçirdim. Harika bir şey aldım. Elektrik sistemimiz de bozulabilir ama aldım işte. Dev bir Noel balonu, bahçemde olacak. Eski oyuncaklardan sıkıldığımdan değil. Yeni bir şeyler denemek istiyorum sadece. 1 hafta içinde ağaç dahil, her şeyi bitirmek istiyorum….

Karma için ne derler bilirsiniz. Ben yazmayacağım. İçimden geçen o ama. Bugün işe alındım. Hem de bebek sınıfına. Direktör, beni tanıyormuş. Bölge koordinatoruydu. En son çalıştığım yerde on call’daydım. Başka kardeş kreşlere de gidiyordum, yardım için. Orada görmüş beni. Ne kadar iyi bir bebek öğretmeni olduğunu, biliyorum, referanslarına ihtiyacım yok, dedi. Sürprizlerle doluydu bugün. Bundan…

Dün, sağlığım ile ilgili, hatırlamayacak istediğim şeyler oldu yine. Nöbet sonrası hastaneye gittim. Son günlerde, çok üzgündüm yediğim kazıktan ötürü. En güvendiğiniz dostlarınızdan biri kazık atarsa, böyle sonlanabiliyorsunuz. Hematoma dışında ciddi hiçbir şeyim yok. En kötüsü zaten, hastanede, 7 saat kalmaktı. Huzursuzlandım bir yerden sonra. Ömrüm boyunca, bir daha hastaneye gitmemeyi o kadar çok istiyorum…

Herkes zihninde, kendisini yargılmak ve affetmek için, dev mahkemeler kurar ve her duruşmada affeder kendini. Doğru olan bu değildir. İnsan bilir ama yine de kandırır kendini. Bense hiçbir zaman aklayamam. Başkalarının hatalarında bile kendi payımı, daha önce yaptığım şeyleri hatırlarım. Bir süredir, yeni teşhisimle yüzleşiyorum. Borderline olmakla. Yıl yıl düşünüyorum kendimi. Nerede aşırıydı bu duygularım….

Bugün, kendime yapacağım en büyük iyilik, Halloween süslerini kaldırıp, evi Noel için süslemeye başlamak olur. Bir kere, erken başlayayım şu işe. Dün, canım çok sıkıldı. Yıllardır dostum saydığım, beraber çalıştığımız kişi, Head Start’ın, devlet okulu olduğunu duyunca, referans olmaktan vazgeçti. Benim kadar, başarısı bile yok bu adamın ama lazımdı Türkiye’de başardığım şeyleri onaylamasına. Nedeni büyük…

Counting Crows’un, Anna Begins adında bir şarkısı vardır. Ha aşık oldum ha olacam, tedirginliği anlatır bu şarkıda. Dün gece rüyamda, Oyuncak Krallık’ta yaşananlar, bana tüm gün bu şarkıyı dinletti. Bazen rüyalarımı paylaşamıyorum. Kendime sakladığım şeyler var. Tüm gün puzzle ile oynayıp, evin yanındaki ormanlikta zaman geçirdim. Saçlarımı birkaç gün önce boyatmıştım. Koyu saçlarıma veda edip,…