Yeni telefonum geldi. Umarım kendisi, oversharing yapmadığım, daha çok edebi kaçtığım blogların fotoğraflarını çekecek. Dünyanın en sağlam cover’ını takmadan kullanmayacağım. Her yıl, ya telefon kırıyor ya da kaybediyorum. Tek telefonumu, 3 yıl üst üste kullanamadım. Şu an ise bir köşeye koydum. Üzerimde ruhi bir tembellik var, evde kameralar dahil, o kadar çok şey var ki,…

Ufak bir sevinçten, bayram yaptık kendimize birkaç saatliğine. Winnie’nin doğum gününü kutladık.  3 gün once, evlilik yıldönümümüzdü. Dışarıya çıktık ama o bile öyle zor geldi ki. Motivasyon adına, en ufak bir kırıntı dahi yok içimde. Zaten hangi evliliği kutlayacağız, onu da bilmiyorum. Boşanmıyor muyuz? Ben bir aydır boşa mı kürek çekiyorum. Kendi beynime çok ihtiyacım…

Birleşik Devletler’e geri döndüm. Tekrar başlamak ve her şeyden vazgeçmek arasında bir yerlerde ruh halim. 13 gündür, aileler arasında çıkan gürültünün, kopan fırtınaların, hastane ziyaretlerinin ardı arkası kesilmiyor. Bense Pine Rest’e kaçtım, hem gönüllü hem gönülsüz olarak, ambulansla gittim. Vaftiz annem aradı. Bol bol dinlendim orada. Herkese uzaktım. Buz kestim. Bazılarının yüzüne bakmadım, günaydınlarına bile…

Knidos sonrası durağımız, Marmaris oldu. Güzel koylarından birkaçında yüzdük. Turunç çok güzel bir koymuş. Elimden geldiğince görsel almaya çalıştım ama eğlenmek ağır bastı ve bir yerden sonra, kendimi ortamın güzelliğine bıraktım. 2025 yılını biraz da burada teselli ettim. Hayatımın, elveda dediğim yarısının kayboluşunu ise, teselli edebilecek hiçbir şey olduğunu sanmıyorum. Akşam ise, finali, sarhoş olarak…

Gerçekten, 1 gün gezip, 1 gün dinlenme tatil anlayışına sahibim. Datça’dan ayrıldık, Marmaris’e 1 saat yolumuz var. Duş aldıktan sonra, hala bir kaç sayfa da olsa, kitap okumak istiyorum yorgunluktan sızmazsam. Knidos antik kentini çok merak ediyordum. Bu şehir, Halikarnas’ın düşüşünden sonra, savaşmadan, barışçıl bir yolla Alexander the Great’in olmak istemiştir. Güzelliği hala üzerinde… Sıkıntılarımı,…

Hayalim de ise, aslında Datça vapuruna binmiştim, bugün. Hayal gücümle, çocukluğuma geri dönmeye çalışıyorum. Güzeldi yolculuk. İçinde okunan sevimli animasyonlu Harry Potter da mutlu etti. Lise anılarımı hatırladım. Birkaç koyda yüzdükten sonra, sıradaki koy için verilen 1,5 saatlik yüzme anonsu geçilmesine rağmen, denize atlamayıp, doğanın cennet gibi bir köşesinde, çevremde ağaçlar ve denizin görüntüsü ile,…

Amacımız, finali Datça’da yapıp, yazı bitirmekti. Tam bir final olacaktı az kalsın. Öyle kötü bir yerde rahatsızlandım ve yardıma ulaşamadım ki, kafamı yastığıma koyduğumda, öldüğüme emindim artık. Kafamdaki şişlik hem büyüyor hem de vizyon kaybı yaratıyordu. Gözlerim sulanıyor, Elveda Rumeli – Deryalar parçası çalıyordu zihnimde. Sonra acilen ilaç yardımı aldım. En ufak dikkatsizlik, uykusuzluk ve…

Birkaç gün uzaklaşmak, iyi gelecek. Ruhum, cehennemde yanıyor. Gözlerim, ister istemez, sevdiğimi arıyor. Bir mucize olsa da, tekrar onu çok sevsem, diyorum. Eskisi gibi değilim ona karşı. Göz görmeyince, gönül katlanmaya karar verdi 10 yıl sonra. En büyük korkum da buydu zaten, ya bir sabah uyandığımda, onu artık sevemezsem, diyordum. Onun beni sevmemesinden hiç korkmadım,…

Kışlıkları hazırlıyorum. Rüyaya dalmadan önce, çok yardımcı oluyorlar. Yazarlığa giriş öncesi, her şeyi okumam gerekiyor zaten. Bugün, birgün müsade etttim kendime. Her gün her gün, başka mekan delirecektim. Dün Foça’da çok güzel bir yere gittik ama Soiroof diye bir mekan. Çatısından, tüm Foça görünüyor. Her sene başka güzel bir yerini keşfediyoruz zaten Foça’nın. Me Before…

Eğer, sabahın ilk ışıklarında, çıplak ayakla yerlere basabilseydim, dünyanın en huzurlu insanı olurdum. Kediler, köpekler, kuşlar selamladı bugün beni. Önünde 10 yıl daha olmayabilir, bizi doyasıya yaşa, dediler. Ben de kabul ettim. Yenifoça, gün geçtikçe, daha güzel bir yer oluyor. Özellikse Yat Limanı açıldıktan sonra, burası da kendini büyük tatil yörelerine ekledi. ABD’ya dönerken, en…