Sevgililer Günü. Sanırım bir kere kutladım, onu da hatırlamıyorum. Harika bir kış günüydü. O zamanlar, kardeşim ile birlikte İstanbul’da bir ev tutmuştuk. Merter denilen yerdeydi, hemen Tozkoparan yüzme havuzunun yanındaydı, kısa süre de olsa, en kötü halim de olsa, orayı sevmiştim. Evim dediğim bir yere, ilk defa misafir olmuştu. Son kez birlikte uyuduk. Sonrası varsa bile ben hatırlayamıyorum.

İlaçları bırakma sürecim, zor geçiyor. Geçen hafta kötü bir nöbet geçirdim. Yine hastanelik oldum. Tadım yok bugünlerde. O yüzden yazmıyorum. Bir de kalbim durdu sanki, beynime aşk, pompalamaz oldu. Yoğurt masallarıma gülüyorum kaç gündür. Geçen sene, Ocak ayında, Zonguldak’ta ailemin evine gitmiştim. Sırtım kırıktı ve sürekli uyuyordum. Son gün ABD’ye dönerken, duygusal bir an oluştu. Annem, 5 dakika da olsa salona gel, birlikte oturalım ya da burada uyu, dedi. Tamam anne dedim, bir battaniye alıp geleyim. Elime gelen ilk battaniyeyi çektim. Meğer bu yoğurt mayalamış, battaniyenin içinde yoğurt varmış. Yere fırladı. Bir de özel camdan bir tabak almış bu yoğurt için. Gitti işte yoğurt. Annem öldürüyordu beni. Gitmeden, yarım saat içinde yüzlerce laf yedim. Yazsam yazamam o kadar yani.

Bir yoğurt macerası da, kız kardeşimin kocası Bro ile. Yazın tatile gidicez. Kardeşimin evinde uyuyorum. Gece elektirik gitti. Ben alt katta uyuyorum. Ev 3 katlı, en alt katta mutfak var. Bro’nun yoğurt yapma makinası var. Yoğurtları kurtarmaya geliyor. Ben de o sırada yeni dalmışım. Her zaman siyah giyen adam, o gece beyaz tişört giymiş. Telefonunun flaşı açmış, üzerime doğru geliyor. Sakallı Dede gibi, ışıklar içinde böyle. Aklım çıktı. Ertesi gün de nöbet geçirdim. En ağır nöbetlerimden biridir, kurtarmak için, öndeki dişlerimi söktüler. Gerçek dişlerim değildi. Onların hepsini, snowboard kazasından sonra döküldü teker teker.

Snowboard demişken de, aklıma snowboard geldi. Noel’de kask hediyesi aldım. Sırtımı koruyan, yastık ceket de var. Yapabilirim aslında. Hayatım sıkıcı geçiyor bugünlerde. Burada kışın hava hep gridir. Beyaz ve kırmızılar güzelleştirir.

İnanan, herkesin, sevgililer günü kutlu olsun.

Ben inanmıyorum. O günden sonra, inanmamın bir anlamı yok. Bir daha yaşanmadı, muhtemelen de yaşanmayacak.

Umudumu tamamen kaybettim.

Sophie