Tüm renklerin, en çok da mavi olanların solmak üzere olduğu günler. Bu yıla, hastane ziyareti yok diye başlayıp, ilk moral bozukluğunda, kendimi yine yerlerde bulmam, gerçekten inanılır gibi değil. Aslında, konu ben olunca, bir o kadar da inanılabilir. İki gün önce, koroner servisinde, hemşirelerle oynuyordum yine. Bugünkü gelişimde ise (aslında dün galiba) elimde patladı, herkes bir ciddileşti diyebilirim. Müziği kapattık en komik tabiri ile. Ünitem de değişti zaten, yoğun bakıma alındım. Hiç sevimli değil, kaldığım yer. Önceki bu öyle sevimliydi ki…

Sıkıntı büyük. Sağlığımla ilgili çok detay vermeyeceğim ama bu sefer, büyük yanlışlara geldik diyebilirim. Tüm kullandığım ilaçları, bir anda kesmem gerekecek. Nasıl bir acı veya sinir krizi ile karşılacağımı bilmiyorum ama olacak olan bu. Vücudum artık ilaç kaldırmıyor. Bayadır kaldırmıyordu da, idame ettiriyorduk küçük dozlar ile.

Ne diyeyim. Beceremedim ben sağlıklı yaşamayı. Çocuk başına, ancak bu kadar işte.

Sophie