Bazı insanların “Merhaba” demesi bile yetiyor bugünlerde. Öyle güvende hissettiriyor ki anlatamam. Hala PTSD’dayım sanırım. İyi davranan sağlık çalışanı beni mutlu ediyor. Ya sistemden ne gibi zorluklar çektiğimi görüyorlar ya da çocuksu olduğumu fark ediyorlar, iyi davranıyorlar. %90’ı iyi sağlık çalışanlarının ama bazen geri kalan %10’u can sıkıyor. Dün fiziksel terapime gittim. Herkes adımla sesleniyor. Bayan X demiyorlar. Bu öyle hoşuma gidiyor ki. Başkasının gitmez, benim gider, bunu biliyorlar. Teşhislerimden biri Peter Pan Syndrome zaten. Eskiden otizm olduğumu sanıyordum. Bir doktor öyle demişti. Bunu da görüyor olabilirler. Peter Pan’e tam giriyorum.

Oyunlar hiç bitmesin…

En küçük kardeşim, ailesi ile vize aldı. Haziran’da, buraya gelecekler. Trump’ın göçmenlik politikası yüzünden, biraz gerilmiştik. Dört gözle bekleyecek bir şeyim oldu. Daha önce yaz vardı, şimdi bu da oldu. Temmuz’da gelin, yüzmeye gideriz, dedim, tamam dediler. Şu an tek yüzebileceğim yer, YMCA’in havuzu, ona da keşke gücüm olsa da gidebilsem..

Yaz ne güzel. Balıklar gibi yüzmek, kuşlar gibi uçmak…

Ne güzel.

İyi Geceler.

Sophie