Bir zamanlar söylemiştim: Başka bir yere gittiğimi düşünürken, bir bakmışım yine ona gelmişim. Bu hep böyle ama o kızıyor yine de. Hiç hoşlanmadı 2024-2025 yazından. Konunun, kesinlikle bir daha açılmaması konusunda anlaştık. Bir daha açılmayacak. Nokta.

Rüyamda beni, üst üste iki gece, gökyüzünden aşağı attı. İkincisi çok üzücüydü çünkü ellerini tutmuştum sakinleşmesi için, ellerimi attı ellerinden. Sonra, kalenin kalbine yöneldim tekrar yükselince yanına. Ellerimi bıraktın, bunu unutma, dedim. Arkanı dönüp gidersen şimdi, gerçekten hayatın ve rüyan boyunca, bu elleri asla bir daha tutamayacaksın, dedi. Döndüm yanına. Kucağına yattım sonra. Gerçek hayatta, baktığım bebeklerin uzanışı gibi, uzandım boylu boyunca. Harika bir öğretmen olduğunu düşündükleri an, bunu söylesem, aslında gücümü buradan, rüyalarımdan alıyorum desem, cevapları ne olurdu çok merak ediyorum.

Biraz küsüş biraz sarılış, sabah alarmım çaldı. Birkaç saat onu düşündüm uyandıktan sonra. İş günüm yoğun geçti. Eve geldiğimde ise, DBT’m vardı. Yarın da var. Yarın hem DBT’m hem fizik tedavim var. Fizik tedavim masaj. Öyle iyi gelecek ki yarın. Haftaya Thanksgiving Break var. Çarşamba, 4 günlük ara veriyoruz. Gelecek hafta, daha kolay olacak.

Eşim, noelden Kosta Rika’ya gidelim mi diye sordu. Böyle bir iznim yok ve alacak yüzüm de yok, dedim. Ayrıca, ailece gittiğimiz Baltimore’dan sonrası, hastanelere düştüm ben. İzin almam gereken, başka biri de var. Onun cevabını da şimdiden biliyorum.

Sophie