O değil de, vazgeçilir gibi değil, bu medcezirler. Fırtınam, felaketim, hasretim…Rüyanın etkisi, uyandıktan birkaç saat sonra gider. Öğleden sonraya kalmaz hiçbir duygu. Bazen, tek ihtiyacın olan şey, birinin hiçbir şey demeden sarılmasıdır. Bu an da çok nadirdir, her zaman olmaz.
Bununla beraber, her çocuğun, Noel’de en istediği şeyi, dileme hakkı vardır. Kendi oyuncaklarımı ben alıyorum zaten.

Yeni Lemax’imi yerleştirdim:

Bir dahaki seneye sözüm olsun. Kasaba yapacağım hepsinden. Yol bulmam lazım. Yoksa, binalar hazır. Bu oyuncaklar da, beş etme becerilerime dahil benim. Bu sabah biraz üzüldüm, sonra oyuncaklara verdim kendimi, biraz da etrafı düzenledim Noel öncesi. Eşime, bak her şeyi yaptım, sen de bodrum katından ağacı çıkar, dedim. Umarım bunu bir kere daha demem bugün. Çünkü, süsleyesim var. Bir yandan da playstation oynuyorum. Ben alt kata, sadece kışın inerim. Kur yani şu ağacı. Sadece yarınım kaldı, akşamlar dışında görüşemeyeceğiz bile. Ben çalışınca, erkenden yatıyorum tavuklar gibi.

Dün gece, iyi uyuyamadım. Beklemediğim bir mesaj geldi yine birinden. Beni, kendi halime bırakın ne olur, bugün son ambulansların faturası geldi. Beni, kaçırdıkları için, fatura ödeyeceğim bir de. Umarım, bir daha hiç gelmez bu eve ambulans.

Yarın, primary care bebeklerimi seçeceğim. 1’e 4 bebek oranı vardır, diğer bebeklere de bakarsınız ama 4 bebeğinizin, tüm bakımından sorumlusunuzdur. Pine Rest’te de aynıydı bu. Benim, primary’im de, profesyonel olamayıp, kaptırdı kendini. Ben de bir çok bebekte yaşadım bunu. Yine yaşayacağıma da eminim.

Sophie