Birkaç gün uzaklaşmak, iyi gelecek. Ruhum, cehennemde yanıyor. Gözlerim, ister istemez, sevdiğimi arıyor. Bir mucize olsa da, tekrar onu çok sevsem, diyorum. Eskisi gibi değilim ona karşı. Göz görmeyince, gönül katlanmaya karar verdi 10 yıl sonra. En büyük korkum da buydu zaten, ya bir sabah uyandığımda, onu artık sevemezsem, diyordum. Onun beni sevmemesinden hiç korkmadım, çünkü kendimi o sevgiye asla layık bile görmedim, yanında durduğum yer, bana yetiyordu.

Keşke yine aşık olsam. Öyle ihtiyacım var ki şu an. Bu mavilikler, kalbim tek başınayken, hiçbir şey ifade etmiyor.

Yarın, ya Göcek’e ya Datça’ya gidiyoruz. Hangisinin deniz turu daha iyi, onu bulmaya çalışıyorum. Geldiğimiz bu yerden daha iyi olması lazım…

Sophie