Kendime, hoş gelişler olsun yine. Uzun bir sağlık sorunu sürecinin ardından, yeni bir başlangıç yapmak için ailemin yanına, Foça’ya geldim. Keşke aylarca dönmesem. Birleşik Devletler’deki yaşamım, yalnızlıkla ve başarısızlıklarla geçiyor 7 yıldır. Michigan’ı çok sevsem de, artık başka yere gitmeliyim diyorum içimden. En azından, başka eyalete. 10 yıllık, bir döngünün sonundayım yine. Yeni bir şehir, yeni bir hayata ihtiyacım var. Eşime, çok ısrar ettim aslında, 1-2 yıl, İstanbul’da yaşayalım, dedim. Keşke kabul etse…

Egenin tadı, yavaş yavaş onarıyor yakın zamanda yaşanan kırgınlıkları. Geldiğimden beri, deniz kıyısından ayrılmadım. Maviliklere bırakıyorum kendimi. Soğuk sulara atıyorum. Beynim donuncaya kadar, yüz üstü yatıyorum güneşe karşı.

Oyuncaklarla, sevimli çocuklarla ve en sevdiğim bebekle oynuyorum, bir de en yakın arkadaşımla, çok güzel kaynattık birkaç gün önce ortalığı…

Annemse, hepsinden daha iyi.

Kanatlarım kırıldı ama o, iyileşip yeniden uçuncaya kadar, benimle yerde eğleniyor.

Yeniden merhaba, Ege.

Yeniden merhaba, bloğum.

Sophie