Bu kadar heyecanla karşıladığım, bir cadılar bayramı hiç olmamıştı. Bugün, hakkını vereceğim sokak sokak. Önce gidip, bahçe süslerinin fotoğraflarını çekeceğim, sonra akşam ufaklıkları bekleyeceğim. Her zamanki gibi, Kurabiye Canavarıyım. Hastaneden ayrılalı 4. günüm ve hala iyi hissediyorum. Pazartesi gününe kadar böyle devam eder umarım. Başvurduğum kreşte, 5-6 yaş grubu için, Asistan Öğretmen arıyorlar. Bebek yok…

Bugün, tekrar bir drone denemesi yapabilirim. Haze gökyüzü var, biraz açsa kendini, mavi gökyüzüne dönse, harika olacak. Bu sefer 360 kullanmayacağım. Daha iyi görüntü alabiliriz. Şu an renkler dans ediyor burada. Arka bahçedeki ağaç, rüzgar aldıkça dökülüyor. Bu ağaç hep böyledir zaten, geç yapraklanır, erken bırakır yapraklarını. Ön bahçedeki ağaç ise, her yıl 1 cm…

Sonunda, eğlenceli bir şey yaptım, kendim için. Birazdan da yürüyüşe çıkacağım. Drone kullandım bugün. Kullanamamam beni çok rahatsız ediyordu. Hala tam anlamıyla 360 derece çekmeyi öğrenemedim zaten. Bunu, düz çekim olarak da deneyeceğim. Sevdiğim küsmüş, gitmiş buralardan. Kırmızı ile Mavi’nin hikayesi bitti mi şimdi? Panda ile Sarman’ın, Kuzey Yıldızı ve Tanrı’sının ilişkisi bitti mi? Bir…

Yaprakların, tamamen dökülmesine birkaç gün kaldı. Aynı zamanda Cadılar Bayramına da. Evde hem güzel zaman geçiriyorum, hem de bahçeyi ve evi dekore etmeye çalışıyorum. Keyfim yerinde. Vanilyalı puding ve kola eşliğinde, 3 kitabı aynı anda okuyorum. Bu sırada Alexa, telefonumdaki fotoğrafları da slayt olarak döndürüyor. Alexa’nın bilmediğim bir sürü özelliği varmış meğer. Geceleri, white noise…

Sonunda, Pine Rest’ten tamamen taburcu oldum. Bir daha oraya dönmemek için elimden geleni yapacağım. Karma ünitede kalmadım, Becca yine Beachwood Unit’e gitmemi sağladı. Orada, aslında istediğiniz zaman, telefon odasına girip konuşuyorsunuz ama ne yazık ki hastanede nöbet geçirdim ve bana çok ağır ilaçlar verildi. Yataktan çıkabilsem, mutlaka telefon odasın giderdim. Bugün Drone kullacağız ve evi…

Kafamı bir yere vurmadığım veya kafama bir şeyin düşmediği bir hayat yaşamak istiyorum. Neyse ki, çok sakin bir sokakta yaşıyoruz. Yoksa, delirmiştim. Sese karşı aşırı duyarlıyım. Güneşe zaten tahammül edemiyorum. Pine Rest’ten, taburcu olmayı isteyeceğim bu yüzden. Kafamı çok vurdum bu yaz, acaba vura vura mı kırdım diye düşünüyorum. İlki evde oldu, bradycardia durumundayken, sonra…

Bana beddua eden kimse, detayına kadar belirtmiş. Böyle sağlıksız, her şeyin peş peşe geldiği, bir yıl daha olamaz. Yaklaşık 2 hafta önce, 988 ile konuşuyordum web page üzerinden. Ruhsal olarak rahatlamak için, kriz hattı bu. Aramadım, adımı söylemedim. Çok alakasız sorular sordu, yani hava nasıl orada diyordu. Bot zannettim, kapatıyorum, dedim. Hayır gerçek biriyim, şu…

Yeni telefonum geldi. Umarım kendisi, oversharing yapmadığım, daha çok edebi kaçtığım blogların fotoğraflarını çekecek. Dünyanın en sağlam cover’ını takmadan kullanmayacağım. Her yıl, ya telefon kırıyor ya da kaybediyorum. Tek telefonumu, 3 yıl üst üste kullanamadım. Şu an ise bir köşeye koydum. Üzerimde ruhi bir tembellik var, evde kameralar dahil, o kadar çok şey var ki,…

Ufak bir sevinçten, bayram yaptık kendimize birkaç saatliğine. Winnie’nin doğum gününü kutladık.  3 gün once, evlilik yıldönümümüzdü. Dışarıya çıktık ama o bile öyle zor geldi ki. Motivasyon adına, en ufak bir kırıntı dahi yok içimde. Zaten hangi evliliği kutlayacağız, onu da bilmiyorum. Boşanmıyor muyuz? Ben bir aydır boşa mı kürek çekiyorum. Kendi beynime çok ihtiyacım…