whatever.

çocukken hatırlıyorum da, iki dini bayramdan en çok, bunu severdim. şeker bayramı. aslında diğerinde, ziyafet beklerdi beni ama çok değerini bilmezdim sanırım. bir keresinde, tüm kardeşlerimle mahalle mahalle dolaştığımızı, ikişer poşet çikolata ve şeker ile eve geldiğimizi hatırlıyorum. bir keresinde babaannem de oturup yemişti bizimle. şeker hastasıydı. o kadar güzel şeyler toplamıştık o gün. her bayram, onu çok özlüyorum.

çok daha sakinim. yarın sabah mr’a gireceğim. onun biraz sıkıntısı var ama whatever. bu kelimenin, türkçe ne olduğunu bilmediğimden değil, bunu, sadece ingilizce söylemek hoşuma gidiyor. sıkıntı olan kısmı da, anestezi değil sadece. adi doktorum, order’ı doğru dürüst yazmadıysa, aynı şeylere bir daha katlanacak olmam.

fiziken ise, bu hafta toparlanmam imkansıza yakın. kalkıp, terapiye bile gidemiyorum. bugün öğleden sonra müsaittim, hocamla çalışabilirdim ama uyumayı seçtim. ilk geçirdiğim nöbete benziyor. kesinlikle o hatta. onun da halüsinasyon olarak gördüğüm ve gerçek sandığım yerleri olmuştu. beynim alay etmişti benimle. 1-2 gün ne yaşadım, çoğu şey hatırlamıyorum, kız kardeşimin düğününde de olduğu için bu olay, soramıyorum da. konuyu açar açmaz herkesin gözünün feri sönüyor.

bugün o doktor, sadece bir konuda haksız değildi. haziran’da ehliyet randevum var. şu an öyle eminim ki tüm controlled substance limitlerini aştığıma. ne yazık ki, yaşadıklarımın altından, güçlü bir insan gibi kalkamıyorum. bir acı, diğerini unutturuyor gibi oluyor en başta. en kötü anda ise, tüm unuttuğunuz gibi olduklarınız, aynı anda saldırıyor.

snowboard kariyerim, son hastane faturasından sonra bitecek gibi görünüyor. sadece copay, $10.000 çıkabilirmiş. daha önce hiç yoğun bakıma girmemiştim burada. eşimin babası ödüyor bu faturaları. ödememek için de 1-2 ay telefonda, hastane ile pazarlık yapıyor. o yüzden çok kızıyor bu snowboard işine.

neyse, en azından şunu anlamış olduk. nöbet geçirmemem, iyileştiğimin belirtisi değilmiş. en ufak bir hatada, ben burdayım, diyor.

hata yapmak değildi aslında. olaylar karşısında ne yapacağını bilememekti. şu an tek bildiğim ise, sağlığımı, en kısa zamanda, toparlamak zorunda olmam. bebeklerim, çocuklarım var. işimi kaybedemem. en yakın arkadaşlarımdan biri direktör olsa da, onun da direktörü var.

son nöbet 23 nisan olsun. ne olur.

çocuk kalpli

2 Comments Kendi yorumunu ekle

  1. İyi bayramlar.

    Liked by 1 kişi

    1. İyi bayramlar, Mavi İlkay.

      Beğen

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.